Wanneer je vaak concerten of het internet bezoekt vind je regelmatig wel iets waarover je vrienden wilt verhalen. Deze weblog is dus bedoeld om telefoonkosten te besparen en tegelijk om fotografische en andere impressies door te geven…
Door op een titel van een ‘post’ te klikken is het mogelijk erop te reageren – op een foto klikken laat een grotere versie of meerdere zien. Klik op Home om terug te keren!
Enkele jaren terug luisterde ik regelmatig naar jazz via het Amerikaanse digitale radiostation Pandora, totdat het hen werd verboden om de luisteraars in Europa te bedienen. Een nogal rare beslissing omdat samen met het afspelen van een song binnen het door jouzelf gekozen genre de hoes van het album werd getoond met een link naar Amazon om dat album te bestellen… Gelukkig ontstonden er klonen in de vorm van o.a. het Franse Deezer en Spotify, allebei met een bescheiden abonnementsysteem – Deezer: 5-10 euro per maand, Spotify: gratis met advertenties of eveneens 5-10 euro per maand. En tevens het door Peter Gabriel opgerichte We7…
In tegenstelling tot deze algemene muziek streaming diensten is JazzRadio, zoals de naam al aangeeft, helemaal op jazz gericht, waarbij je heel handig kunt kiezen uit 28 verschillende genres en waarbij het luisteren helemaal gratis is. Door je te registreren kun je tevens vastleggen via welk afspeelsysteem je wilt luisteren. De standaard is via je browser met de ingebouwde Flash Mediaplayer, maar je kunt dan ook kiezen voor mp3, Windows Media Player of het hieraan superieure High Efficiency AAC (HE-AAC). En voor 5 euro per maand kun je dit verhogen naar muziek zonder commercials en met cd-kwaliteit 128k HE-AAC of 192k MP3 tegenover de standaardkwaliteit in 40k HE-AAC…
Deze week ontdekte ik op YouTube de Japanse pianiste/componiste Hiromi Uehara, kortweg Hiromi. Schandelijk laat natuurlijk, want ze treedt al bijna 10 jaar op bij vrijwel alle grote jazzfestivals over de hele wereld. Ze is uitbundig en mooi en oogt daarbij bedrieglijk jong – op het eerste gezicht schat je haar eerder 16 jaar dan de 33 lentes die ze in werkelijkheid telt. Ze speelt ook met een welhaast kinderlijk plezier de meest virtuoze stukken, maar dan wel op haar eigen manier, met plotselinge pauzes, tempowisselingen en een vaak enorme dynamiek. Hier speelt ze een heerlijke ‘Rhapsody in Blue’ met tapdanser Kazunori Kumagai…
En hoewel ze bij optredens voor mijn gevoel wel eens als een Jamie Cullum over-the-top gaat, kan ze ook een prachtig ingetogen stuk neerzetten, zoals hier ‘Sicilian Blue’. Al kan ze er niet rustig bij blijven zitten.
Meer informatie in tekst muziek met Hiromi is te vinden bij NPR-Radio in het geweldige programma Radio Jazz van Marian McPartland. In deze uitzending uit 2004 komt o.a. haar heerlijke stride-compositie ‘The Tom and Jerry Show’. voorbij, ‘Blue in Green’ van Bill Evans en natuurlijk spelen ze enkele duetten, waaronder ‘Softly as in the Morning Sunrise’ en ‘There Will Never Be Another You’. Aan het eind een geimproviseerde hommage van McPartland aan Hiromi ‘Portrait of Hiromi’.
Het is opvallend hoeveel inspanning mensen zich vaak getroosten om anderen te onderwijzen. Zo werkte pianist Marc Sabatella vele jaren aan zijn magistrale ‘Jazz Improvisation Primer’ waarin beschouwingen over jazz hand in hand gaan met uitgebreide en praktische stukken theorie over akkoorden, bluesladders, voicing, modale improvisatie, enzovoort. Allemaal gratis op het internet te lezen. En iemand waar wat dit betreft geen jazzmuzikant omheen kan is natuurlijk Jamey Aebersold die behalve muzikant, schrijver en uitgever van ontelbare muziekboeken zowel als play-a-longs ook een gratis te downloaden Jazz Handbook aanbiedt. Boordevol theorie en praktische aanwijzingen.
Saxofonisten – maar zij niet alleen – zullen verder ook een heleboel plezier beleven aan de website ‘Taming the Saxophone’ van de Engelse multi-saxofonist Pete Thomas. Waar naast een overvloed aan saxofoon-instructies – zowel online als op dvd – ook een enorme berg aan (jazz)muziektheorie, inclusief heel veel voorbeelden, is te bestuderen. Het gaat in feite om een gericht handboek inclusief hoofdstukken over improvisatie en arrangeren. Theorie wordt door velen – begrijpelijk – gezien als een rijstebrijberg en het helpt om deze complexe materie vanuit verschillende benaderingen te bestuderen en die van Pete Thomas wordt buitengewoon helder en overzichtelijk gepresenteerd…
Peter ‘Yogi’ Berra is een Amerikaansse all-time baseballkampioen en tevens een orakel die je enigszins kunt vergelijken met Johan Cruijff bij ons. Befaamde uitspraken zijn ‘It ain’t over till it’s over’, ‘The future ain’t what it used to be’, ‘It’s so crowded, nobody goes there’ en ‘Always go to other people’s funerals, otherwise they won’t go to yours.’ Hier geeft hij zijn visie op jazz:
Interviewer: Can you explain Jazz?
Yogi: I can’t, but I will. 90% of all Jazz is half improvisation. The other half is the part people play while others are playing something they never played with anyone who played that part. So if you play the wrong part, its right. If you play the right part, it might be right if you play it wrong enough. But if you play it too right, it’s wrong.
Interviewer: I don’t understand.
Yogi: Anyone who understands Jazz knows that you can’t understand it. It’s too complicated. That’s what’s so simple about it.
Interviewer: Do you understand it?
Yogi: No. That’s why I can explain it. If I understood it, I wouldn’t know anything about it.
Interviewer: Are there any great Jazz player alive today?
Yogi: No. All the great Jazz players alive today are dead. Except for the ones that are still alive. But so many of them are dead, that the ones that are still alive are dying to be like the ones that are dead.
Interviewer: What is syncopation?
Yogi: That’s when the note that you should hear now happens either before or after you hear it. In Jazz, you don’t hear notes when they happen because that would be some other type of music. Other types of music can be Jazz, but only if they’re the same as something different from those other kinds.
Interviewer: Now I really don’t understand.
Yogi: I haven’t taught you enough for you to not understand Jazz that well.
Oscar Peterson heeft zoveel prachtige en uiteenlopende muziek gemaakt dat daar honderden uren mee te vullen zouden zijn. En in een eerder bericht lichtte ik al iets van zijn meer klassieke kant eruit, gewoon omdat ik daar zelf eindeloos naar kan luisteren. Er is op YouTube echter ook een documentaire van bijna een uur te vinden die met behulp van flash-backs, muziek en interviews met hemzelf, familieleden, componisten en muzikanten een indringend en dramatisch beeld geeft van dit genie van de 88 toetsen. Keeping The Groove Alive…
Petra Tool is een kunstenares met een diepgaande fascinatie voor andere creatieve mensen. Zo maakte zij 15 portretten van bekende en wat minder bekende jazz- en soulmuzikanten en bundelde die in een groot formaat boek met als titel ‘Jazz en Soul, talent in woord en beeld’. Haar swingende aquarellen verlenen het boek vaart, temeer daar zij zo voortreffelijk de kunst van het weglaten beheerst. Daardoor ligt de nadruk uitsluitend op datgene wat de geschilderde portretten zo expressief en herkenbaar maken. En eigenlijk hebben haar interview-teksten datzelfde: ze laat de mensen aan het woord zoals ze zijn en juist dat maakt ze zo indringend.
Hierboven een treffende impressie van de linkshandig spelende Saskia Laroo… Het boek op A4-formaat is te koop via Petra’s website www.petratool.nl. De prijs is 34.95 euro (verzending binnen Nederland gratis).
Hier Petra met saxofonist/pianist Clous van Mechelen, ook een van de geportretteerden…
Jazz is een boom met de meest uiteenlopende vruchten en tegelijk ook een fascinerende tijdmachine. Dit laatste omdat de geboorte ervan al vrij snel werd gevolgd door de mogelijkheid van geluidsoptekening, ofwel de grammofoon. Daardoor zijn opnamen van de Original Dixieland Jass Band, van een legendarische zangeres als Bessie Smith of Billie Holiday en van Louis Armstrong, van Coleman Hawkins bij het orkest van Fletcher Henderson en van Benny Goodman zowel als Charlie Parker en Scott Hamilton door ons nog steeds te beluisteren.
In ons digitale tijdsbestek speelt YouTube hierin een belangrijke rol en Lester Perkins maakte daarvan creatief gebruik met zijn ‘Jazz on the Tube’. Een dienst waarop je je gratis kunt abonneren, waarna je elke ochtend per email een uitgezocht videofragment krijgt voorgeschoteld om de dag min of meer swingend mee te beginnen. Vandaag was het Freddie Hubbard ter ere van zijn verjaardag, met een prachtige vertolking van ‘I Remember Clifford’ met Art Blakey’s Jazz Messengers. Abonneren kan eenvoudig op de website door naam en email-adres op te geven.
Coleman Hawkins werd in 1904 geboren, ongeveer tegelijk met de jazz zelf. Hij startte met pianolessen toen hij vijf jaar was, schakelde twee jaar later over op cello en met 9 jaar op de C-melody en snel daarna op tenor. Hij geldt terecht als de ‘vader van de tenorsaxofoon’ – die tot dat moment vooral als novelty-instrument gold in reizende revues – maar zijn betekenis is veel groter. Hij was de belichaming van de swing, gaf het begrip ‘ballad’ gestalte met onder andere zijn prachtige ‘Body and Soul’ uit 1939, maar stond met Thelonious Monk ook aan de wieg van de bebop.
Hoewel vrijwel niemand hem kon evenaren heeft hij wel hele generaties saxofonisten geīnspireerd, zoals Ben Webster, Don Byas, Chu Berry, Alix Combelle, Ike Quebec tot aan Scott Hamilton in onze tijd. Zijn verblijf in Europa en vooral in Nederland – waar hij regelmatig met de Ramblers optrad – heeft ook hier heel wat mensen tot de jazz bekeerd. Het aantal opnamen van hem loopt in de vele honderden, met in de 40er jaren vrijwel wekelijkse studiosessies in kleine bezettingen. Op de website Discogs heeft men een gedegen poging gedaan ze allemaal in kaart te brengen.
De beeldkwaliteit van deze video over Art Ford’s Jazz Party uit 1958 is helaas erg slecht, maar geeft toch een goed beeld van de dominantie van Hawkins’ spel.
Het duo William Hanna en Joseph Barbera, ook bekend geworden van de Flintstones, bedacht al eerder ‘Tom and Jerry’ waarvan in de periode 1940 tot 1957 maar liefst 114 afleveringen werden geproduceerd. Behalve door het soms extreme geweld werd het eeuwige gevecht tussen de kat en de muis ook gekenmerkt door de knappe muziek van Scott Bradley die vaak een flinke portie jazz bevatte. Zoals hier ‘Is You Is Or Is You Aint My Baby’…
Een saxofoon is een ingewikkeld instrument om te maken en het vele handwerk geeft er vaak ook een individueel karakter aan. Rond 1950 werd met de Engelse Grafton een poging gedaan om door middel van kunststof tot een meer efficiënte productie te komen, maar het toegepaste acrylaat (perspex) had nog teveel kwetsbare eigenschappen zoals breekbaarheid en gevoeligheid voor de afbrekende eigenschappen van UV-licht. Charlie Parker heeft er ooit op gespeeld tijdens zijn Massey Hall-concert in Toronto en eveneens Ornette Coleman.
Moderne kunststoffen bezitten echter superrieure eigenschappen, zoals ook Makrolon, een polycarbonaat van de firma Bayer, dat zowel wordt gebruikt voor brilleglazen en cd’s als in de auto- en medische industrie. En dat een grote vormvastheid koppelt aan taaiheid en uv-bestendigheid. Het is dit materiaal dat wordt toegepast in een uitzonderlijke altsaxofoon, genaamd Vibratosax, die werd ontworpen en gefabriceerd in Thailand. In ons land te beproeven bij zowel de Saxofoonwinkel in Deventer als Atelier Broeke in Breda. De prijs is ca. 500 euro.
Bassist Hein van de Geyn was na een letterlijk luisterrijke carrière van zo’n 30 jaar een ware jazzlegende en werd alom beschouwd als de beste bassist van Europa. Groot was dan ook de verbijstering van velen toen hij in 2010 aankondigde te stoppen met optreden. Want het leven van een veelgevraagde jazzmuzikant is niet alleen hectisch, maar staat tevens op een zeer gespannen voet met een redelijk huiselijk leven en Hein koos hiermee dus bewust voor zijn vrouw en jonge dochter.
Zo vertrok hij naar Zuid-Afrika dat hij al kende van een ‘sabbatical’ zo’n 10 jaar geleden – hetgeen toen leidde tot zijn befaamde ‘Comprehensive Bass Method‘ van bijna 1000 pagina’s. En daar runt hij nu in de nabijheid van Kaapstad een prachtig ‘guesthouse‘ – waar nog steeds muziek wordt gemaakt en recent dus ook zijn ‘12 Jazz Etudes‘ ontstonden. Gelukkig ook zijn er nog steeds de vele opnamen van zijn betoverende spel, zoals de befaamde duetten met Paulien van Schaik en al die andere opnamen met Chet Baker, Fay Claasen, Jack van Poll, Bert van den Brink en zoveel anderen…
Een (neo-)vaudeville crooner wordt hij wel genoemd, maar Leon Redbone is moeilijk onder een enkele noemer te vangen. Hij zingt op een heel eigen manier, gedrenkt in nostalgie en speelt daarbij gitaar in een mix van vroege jazz, ragtime en bluesy folk. Niemand ook weet exact waar of wanneer hij is geboren, maar wel weet iedereen hoe hij er uitziet: panamahoed en wandelstok, grote zonnebril en snor en – op oudere foto’s – een ‘goatie’ zoals Frank Zappa…
Behalve solo-optredens treedt hij ook vaak op met alleen klarinettist Bobby Gordon of met kleine maar eigenzinnige dixieland-bezettingen met bijvoorbeeld een bas-saxofoon. Na zijn debuut-album ‘On The Track’ met Joe Venutti uit 1976 volgden er nog zo’n 15 met o.a. blues-pianist Dr. John en klarinettist Ken Peplowski. Behalve op allerlei festivals is Leon Redbone ook een regelmatige deelnemer aan tv-programma’s zoals hieronder en in films…
Pianist Dick Hyman is een levende legende… Als een unieke solist, als studio- en ensemblepianist en als arrangeur en componist van vooral filmmuziek – waaronder de scores van diverse Woody Allen-films. Hij had een klassieke muziekopleiding, met een voorliefde voor Chopin, maar ontwikkelde zich al snel tot een veelzijdig jazzpianist die kon spelen in vrijwel elke pianostijl. Wat later omvatte zijn instrumenten ook theater- en hammondorgel en de Moog-synthesizer.
Hij speelde onder andere regelmatig met cornettist Ruby Braff en trompettist Randy Sandke, met de gitaristen Bucky Pizzarelli en Howard Alden en met saxofonisten/klarinettisten als Ken Peplovski, Kenny Davern, Bob Wilder. Flip Phillips en Frank Wess. Daarnaast ook veel piano-duetten met o.a. Jay McShann, Marian McPartland en Ralph Sutton. En waar hij in het begin nog pianolessen ontving van Teddy Wilson verving hij deze later bij Benny Goodman…
Op 8 maart werd hij 85 jaar en dat was voor NPR aanleiding om uitgebreid aandacht aan hem te schenken: Dick Hyman: A Living, Breathing Encyclopedia Of Jazz. In 2008 was hij ook te gast in Marian McPartland’s programma Piano Jazz. Pianist Dave Frank organiseerde daarnaast een masterclass met Dick als middelpunt. Een heerlijk uurtje!…
Hier speelt hij ‘Fingerbuster’ van de legendarische Willie ‘The Lion’ Smith
De vijf heren van Canadian Brass bedienen zich, zoals de naam ook aangeeft, uitsluitend van koperinstrumenten, maar dan wel in het uitgebreidste scala wat je je maar kunt voorstellen. Van de kleine pocket- en Bachtrompet tot aan de majestueuze tuba. Sinds hun oprichting in 1970 maakten zij met hun indrukwekkende show intensieve tournees over de hele wereld produceerden ze meer dan 80 cd’s en dvd’s. Hun muziek is een eigengereide mix van o.a. barok, klassiek en jazz, want behalve een gedegen klassieke opleiding spelen de leden allemaal ook in jazzorkesten. Hieronder een vertolking van de St. Louis Blues, maar op YouYube zijn nog veel meer uiteenlopende video’s te vinden…
Het is natuurlijk niet echt nieuw: robots die muziek maken. Vooral gedurende de 19e eeuw werden er vernuftige speeldozen gemaakt die werden geprogrammeerd door middel van penntjes op een rol of lipjes op een koperen plaat. Vanaf 1850 begon ook het draaiorgel zijn zegetocht, eerst geprogrammeerd met houten pinnen en vanaf 1892 met het bekende kartonnen boek met sleuven. Moderne draaiorgels worden ook wel aangestuurd door midi (Musical Instruments Digital Interface).
Van een geheel andere orde zijn echter de door studenten gebouwde quadrotor robotdrones die tot de meest onvoorstelbare dingen in staat zijn zoals docent Vijay Kumar van de Penn Universiteit in zijn TED-lezing uitlegt en demonstreert. Het is eigenlijk een enge blik in de toekomst, maar vermakelijk is daarentegen wel hun poging om het thema te spelen uit de James Bond films. Zie het fragment hieronder. Voorlopig hoeven musici dus nog niet voor hun werk te vrezen.
Hoewel hij op 28-jarige leeftijd naar Parijs vertrok en daar zijn beroemde saxofoon-fabriek oprichtte, kon Dinant natuurlijk niet negeren dat de geniale Adolphe Sax in 1814 in dat mooie stadje aan de Maas het levenslicht zag. Het was daar dat hij opgroeide in de werkplaats van zijn vader die ook al muziekinstrumenten bouwde. Omstreeks 1840 bedacht hij het concept van het opzienbarende nieuwe muziekinstrument ‘sax-o-foon’ dat hij in Parijs tot een complete familie van instrumenten zou uitwerken. Vrienden fotografeerden de kleurige beelden die tegenwoordig in Dinant te zijner ere werden opgericht, met hieronder lieve Anna in de bronzen armen van Adolphe…
Klik hier voor het complete levensverhaal van Adolphe Sax
